Τι
κι αν όλοι, όλα, σου φωνάζουν ανάπτυξη,
εσύ νιώθεις τις φωνές τους θρόμβους στο
αίμα σου. Βγαίνεις έξω κι οι δρόμοι της
πόλης μεταμορφώνονται σε βίαιες
επαναλήψεις, τα μαγαζιά παίρνουν ονόματα
αλυσίδες, καφεζυθεστιατόριο,
οινοπαντοπωλείο, εξ-οβελιστήριο,
καφέ-μπαρ-σουβλάκι με 1,5 ευρώ, όλοι οι
αγώνες εδώ με τη σούπερ-νόβα, έτοιμη να
εκραγεί μπροστά σε ένα φανατικό κοινό
καθημερινής απάθειας, κι οι ρωσίδες που
θα σας φέρναμε άργησαν κι έγιναν πασέ,
προσοχή στα σκαλιά, προσοχή στο κενό
κάτω από τις εφημερίδες που κρέμονται
ξεδιάντροπα, τα πάντα είναι ανακοινώσιμα,
εκτός από τα έργα, τα έργα προσεχώς.
