Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ικέτιδες

panosz.wordpress.com
Το ξέρω, σου φαίνονται γελοίες και τριτοκοσμικές.
Αυτές οι γυναίκες -πάντα γυναίκες. Μερικά πράγματα μπορούν μόνο γυναίκες να τα κάνουν- που ανηφορίζουν γονατιστές στο δρόμο της Παναγίας.
Κάποτε, τις έβλεπα κι εγώ έτσι.
Βοηθάει που εμείς, όντας όρθιοι, στέκουμε ψηλότερα από έναν άνθρωπο γονατισμένο.
Μας κάνει κιόλας να πιστεύουμε πως αφού τις θωρούμε από ψηλά, εμείς γονατισμένοι δεν είμαστε. Μόνο εκείνες.
Μα δεν μιλάω άλλο για μας.
Θα σου πω λίγο για κείνες. Όσο μπορώ να καταλάβω.

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Όμορφα να γκρεμίζεσαι


 Ο τρόπος που γινόμαστε κομμάτια, που ερειπώνουμε, λέει πολλά για μας. Όταν καταρρέουμε, κάθε προσποίηση, κάθε προσπάθεια συγκάλυψης γκρεμίζεται πρώτη. Απεκδυόμαστε τα δήθεν και μας αρπάζει η ανάγκη. Πάνω στη σβούρα της γινόμαστε αγνώριστοι. Βαθιά στο κόκκαλο απομένει ό,τι είναι αληθινά δικό μας. Μπορεί και τίποτα δηλαδή. Πιο συχνό το τίποτα.
Οι άνθρωποι που διανύουν τη ζωή τους επιβιώνοντας, αφήνουν πίσω ένα αδιάφορο, συχνά αντιαισθητικό αποτύπωμα. Μερικές φορές, αυτό συμβαίνει και με τα κελύφη, τα σπίτια τους.
Όσοι παθιάστηκαν για τη ζωή, αφήνουν μια ανάμνηση σαν αγκαλιά. Κάθε φορά που αναδύεται η θύμησή τους, χαμογελάς. Να! Σ’ έπιασα. Γέλασες.
Τα σπίτια αυτών των ανθρώπων είναι φωλιές. Κάποιος άλλος θα μπει να ζεσταθεί εκεί. Έχουν καλό αέρα και με το δικό τους τρόπο σου ζητάνε να τα ομορφύνεις. Κι όταν πια τα σπίτια πεθάνουν – γιατί και σ΄ αυτά συμβαίνει- τότε αφήνουν πίσω ένα κουφάρι φλύαρο κι αδιάκριτο που τ’ αγκαλιάζουν χορτάρια κι αγριολούλουδα με χάρη.



Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Πολύχρωμες προσευχές

Μ’ αρέσουν οι άδειες εκκλησίες. Οι ναοί όλων των θρησκειών μετά την αποχώρηση των ανθρώπων. 
Για μένα, οι διαφορές τους είναι αρχιτεκτονικές και τουριστικές περισσότερο.
Κάθομαι κι αφήνω το βλέμμα να περιπλανηθεί σε τρούλους, αγάλματα κι εικονίσματα. Τα πιο πολλά πρόσωπα είναι γαλήνια. Πέρα όμως από την πρόθεση του αγιογράφου ή του γλύπτη, στις εκκλησίες, αποκτούν οι άγιοι κι οι θεοί, μια επιπλέον πατίνα, φτιαγμένη από τις ματιές των πιστών. Ένα επίχρισμα ευχών.

Αφουγκράζομαι την προσευχή των ανθρώπων. Όταν οι ίδιοι είναι παρόντες, δεν έχει η συγκεντρωμένη σκέψη τους την ίδια υφή. Το σώμα τους, τη βαραίνει. Από μόνη της, έχει χαμηλότερο ειδικό βάρος. Γίνεται ελαφρύτερη απ΄τον αέρα.
Όταν ο προσευχόμενος αποχωρεί, η ευχή του απογειώνεται.
Φωτογραφία του Λεωνίδα

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Είκοσι

Είκοσι λοιπόν.
Είκοσι χρόνια πριν, ονειρευόμουν πως κολυμπούσα σε μια θάλασσα ήρεμη.
Θα ’ρθεις; σε ρώτησα.
Μου έτεινες το χέρι και ήρθες. Το όνειρο κατέκλυσε την πραγματικότητα. Έτσι κάνουν τα όνειρα που ξέρουν τη δουλειά τους κι ας μην τα κατανοούμε με την πρώτη.
Όχι με έναν πόνο, αλλά σε έναν εύκολο μάλλον τοκετό. Πόσο λυπάμαι που δεν σε άρπαξα τότε. Που μόνο σε δείξανε και δεν σε πήρα αγκαλιά πριν σε πλύνουν/τυλίξουν/ετοιμάσουν.
Δεν σε διεκδίκησα εγώ κι εσύ πάντα, ελάχιστα διεκδικείς. Διακριτικός κι απόμακρος. Τρυφερός και βαθύς.

Το πρόσωπό σου, μόλις γεννήθηκες, άχρονο, σοφό και μαζί απορημένο, παραμένει ξεκάθαρο στο μυαλό μου. Τα μάτια σου απαράλλαχτα. Ούτε που σου πάει ο νους πως διατηρείς , είκοσι χρόνια τώρα, το ίδιο βλέμμα.  

Πριν γεννηθείς, σε λαχταρούσα. Μόλις γεννήθηκες, τρομοκρατήθηκα. Δεν ήμουν έτοιμη. Λίγο μετά, άρχισες να μου μαθαίνεις πώς να είμαι μαμά. Ήρεμα και διακριτικά. Λίγο-λίγο, συνεχίζω να μεγαλώνω και να μαθαίνω μαζί σου.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Να με ταξιδεύεις



Να με πάρεις στο πλοίο σου, κουράστηκα να αρμενίζω με το δικό μου, για χρόνια καπετάνιος και μούτσος, ταυτόχρονα και εναλλάξ, με τρικυμία ή μπουνάτσα, με παντιέρα ή λάθρα, με σκοπό ή αστόχαστα, στάσου ν’ αδειάσω τα έρματα μόνο, κι έλα, πάμε,

Έλα να χτίσουμε ένα πλοίο και να ταξιδεύουμε μαζί, να πλέουμε πελάγη, σύννεφα, ωκεανούς, θάλασσες και ποταμούς, να σκαρφαλώσουμε παγόβουνα, να κατεβούμε φαράγγια, να βουτήξουμε σε λίμνες παγωμένες, να ζεσταθούμε πάνω από ηφαίστεια, να κρυφτούμε σε σπηλιές και καλύβες, να κουνάμε το κεφάλι μας αντί να μιλάμε στη γλώσσα μας, να πιάσουμε ένα ναυτίλο για να ακούσουμε τον ήχο του ωκεανού, να κοιτάξουμε ένα άγριο ζώο στα μάτια, τολμάμε; να σπάσουμε τα εμπόδια, που μας κρατάνε πίσω, τολμάμε; να ξαπλώσουμε σε προβλήτες βρώμικες, να κλέψουμε καρέκλες στην παραλία, να στήσουμε μια σκηνή στον ουρανό,  να διαβάζουμε όσο θα ακουμπάμε τα κεφάλια μας στα σακίδια, να στεριώσουμε τα μάτια μας στο ηλιοβασίλεμα μέχρι να μας πληγώσει - μόνο αυτό να αφήσουμε να μας πληγώσει, να βυθιστούμε στη μαγεία μιας ανατολής, με τις δονήσεις να κομματιάσουν τις σκέψεις που κουβαλάμε μέσα μας, να ζήσουμε αβέβαιες περιπέτειες, ναι, ας κάνουμε βόλτα στους πιο επικίνδυνους δρόμους του πλανήτη, να συναντήσουμε τις πιο τρελές φυλές στη γη, στο διάολο η ασφάλεια, αυτή που μας πουλάνε σε τιμή άνισης ευκαιρίας…