Αυτή είναι μια ανάρτηση πέρα από τα θέματα και την τραγωδία της
επικαιρότητας. Μια ανάρτηση-φυγή. Για να δικαιολογηθώ θα έλεγα πως αν δεν
φύγεις, έστω και λίγο, λιώνεις. Αν δεν φύγεις, δεν ξανάρχεσαι. Σταματώ όμως τις απολογίες. Πέρα από τα παραπάνω, αυτή είναι μια ανάρτηση που θέλω να
μοιραστώ.
Ανακάλυψα λοιπόν, πως διαθέτω μια υπερδύναμη.
Μπορώ να ξεχωρίζω ανθρώπους αλλά και χώρους με ψυχή.
Θα μου
πεις τώρα, πως σιγά, κι εσύ ξέρεις να το κάνεις αυτό.
Θα σου απαντήσω πως μίλησα
για υπερδύναμη, όχι για αποκλειστικότητα.
Μπράβο σου λοιπόν κι εσένα αν κάνεις
τη διάκριση, γιατί έτσι προστατεύεις τη δική σου ψυχή.
Όμως σ αυτό το ποστ δεν θα επικεντρωθώ στην ψυχή των
ανθρώπων αλλά των χώρων. Ενός χώρου συγκεκριμένα. Του κινηματογράφου ΔΙΑΝΑ στο
Μαρούσι.
Θα μπορούσες να περιγράψεις την αίθουσα λέγοντας πως
πρόκειται για ένα παλιομοδίτικο συνοικιακό σινεμά, με τεράστια οθόνη, βαριές κουρτίνες
και απέραντη αίθουσα. Και κάπως έτσι θα έχεις αποδώσει το περίβλημα.
